Błogosławiona Maria Luiza Merkert urodziła się w Nysie dn. 21 września 1817 roku. Jej rodzina była bardzo związana z Kościołem. Maria wzrastała u boku matki i starszej o kilka lat siostry Matyldy. Jej ojciec zmarł, gdy była jeszcze niemowlęciem. Gdy Klara Wolff w Nysie w 1842 roku wystąpiła z ideą pielęgnowania osób chorych i osamotnionych w ich mieszkaniach, znalazła w siostrach Merkert oddane towarzyszki. Dołączyła do nich Franciszka Werner. Potrzeba była pilna, gdyż po sekularyzacji w 1810 r. nie funkcjonowały kościelne instytucje charytatywne, a na opłacenie leczenia w szpitalu, przy szalejących epidemiach mało kogo w Nysie było stać.

Cztery młode dziewczyny 27 września 1842 r. złożyły przed obrazem Serca Pana Jezusa akt oddania - zobowiązały się nieść pomoc potrzebującym bez względu na wyznanie, narodowość i płeć. Zamieszkały w jednym pokoju oddanym im przez biskupa w domu altarzystów (duchowni, którzy jedynie odprawiali msze) i stamtąd co dzień ruszały do miasta.
Opiekowały się chorymi, gotowały posiłki dla bezrobotnych i biednych. W czasach surowej obyczajowości dziewczyny chodzące po domach, w których mieszkają mężczyźni, były prawie rewolucjonistkami. Zakonnice mogły pielęgnować tylko kobiety (aż do wybuchu II Wojny Światowej przełożona generalna sióstr Elżbietanek musiała prosić Stolicę Apostolską o możliwość opieki nad chłopcami w domach dziecka prowadzonych przez zakonnice).
W celu zmiany świeckiego stowarzyszenia charytatywnego na zgromadzenie zakonne, władze kościelne poleciły młodym nysankom wstąpić do nowicjatu sióstr boromeuszek w Pradze i tam poznać zasadę życia zakonnego. Boromeuszki prowadziły zamknięte domy opiekuńcze i szpitale, siostry z Nysy chciały opiekować się chorymi i ubogimi w domach.
Nie podobało się to ani mieszczanom, ani biskupowi wrocławskiemu, który zagroził, że prywatne stowarzyszenie założone przez nowicjuszki nigdy nie zostanie zatwierdzone przez Kościół. Te kłopoty trwały 10 lat i dopiero dzięki wsparciu magistratu nyskiego i kilku księży siostry uzyskały dla swej działalności aprobatę władz cywilnych i kościelnych. W 1859 r. Maria Merkert uzyskała dla Stowarzyszenia Sióstr św. Elżbiety zatwierdzenie diecezjalne wydane przez biskupa wrocławskiego H. Förstera. W tymże roku na pierwszej kapitule generalnej s. Maria Merkert wybrana została na pierwszą przełożoną generalną. Funkcję tę pełniła aż do śmierci.
W 1860 roku pierwsza grupa sióstr z Marią Merkert złożyła profesję zakonną - śluby: ubóstwa, czystości i posłuszeństwa oraz ślub posługi chorym i biednym.

Jako przełożona generalna Matka Maria dzięki swemu oględnemu i konsekwentnemu działaniu umacniała struktury młodej wspólnoty. Z jej wyboru patronką Zgromadzenia została św. Elżbieta Turyńska.

W latach 1863-1865 wybudowała Dom Macierzysty w Nysie, który stał się niezwykle silnym ośrodkiem akcji charytatywnej i gdzie w ciągu 22 lat przygotowała do życia zakonnego i posługi potrzebującym blisko 500 sióstr - głównie z Ziemi Śląskiej; założyła 90 domów zakonnych, 12 szpitali, wiele domów opieki dla osób w podeszłym wiek, liczne placówki wychowawczo - oświatowe (przedszkola, żłobki, sierocińce, szkoły elementarne, zawodowe itp).

Kiedy Maria wysyłała swoje siostry do chorych, o szkołach pielęgniarskich nikt jeszcze na Śląsku nie słyszał. Zorganizowała więc dla nich kursy pielęgniarskie. Młode postulantki (kandydatki na siostry) przyuczały się do opieki nad chorymi u boku starszych sióstr pracujących na różnych oddziałach szpitalnych, dopiero potem zdawały egzaminy i szły same opiekować się chorymi. Pod koniec życia Marię Merkert doceniały i władze kościelne i świeckie. Za posługę sióstr Matka Maria otrzymała wiele odznaczeń. Większość z nich została sprzedana, a uzyskane fundusze przeznaczone zostały na potrzeby biednych. Do dziś ocalał jeden krzyż z podziękowaniem królewskim za samarytańską posługę w czasie wojny polsko - francuskiej.

Spod jej pióra wyszedł porządek dzienny domów Szarych Sióstr (1866), przyczyniła się do zredagowania konstytucji Stowarzyszenia (1869); wyjednała w Stolicy Apostolskiej dekret pochwalny (1871); wdrożyła proces uzyskania u władz państwowych osobowości prawnej Stowarzyszenia (w 1864 uzyskał ją Zakład Dobroczynny św. Elżbiety w Nysie). Ważną decyzją było rozpoczęcie przez Siostry pracy charytatywno-wychowawczej w krajach niemieckich dotąd czysto protestanckich oraz na skandynawskiej północy (Hamburg, Altona, Eisenach, Królewiec, Sztokholm). Matka Maria przygotowała nową wspólnotę zakonną do ostatecznego zatwierdzenia, którego dokonał papież Leona XIII w 1887 roku.

Wewnętrznej stabilizacji towarzyszył szybki rozwój zewnętrzny Zgromadzenia. Bardzo ofiarna praca sióstr szczególnie w okresie epidemii (przypłaciły ją życiem Matylda Merkert i Klara Wolff) zjednały im serca i przychylność ludzi, zaś odważne podjęcie pielęgnacji rannych żołnierzy w szpitalach wojskowych i polowych w trzech kolejnych wojnach Prus przeciw Danii (1864), Austrii (1866) i Francji (1870/71) - uznanie i poparcie króla pruskiego, co było ważne wobec prawodawstwa "Kulturkampfu", który rozpoczął się właśnie w 1871 roku. Tylko na krótki czas przyhamował on żywiołowy rozwój Zgromadzenia. Matka Maria zmarła w Nysie 14 listopada 1872 r. mając 55 lat. Zostawiła dzieło ustabilizowane, obecne już w wielu krajach Europy. Została pochowana na cmentarzu Jerozolimskim. Po ekshumacji, w dniu 16 lipca 1964 r. jej doczesne szczątki złożono w krypcie pod kaplicą Trójcy Świętej w kościele św. Jakuba i Agnieszki w Nysie. Po dokonaniu 2 marca 1998 r. kanonicznego rozpoznania, szczątki Marii Merkert złożone są w nowej trumience, w marmurowym sarkofagu kaplicy Trójcy Świętej.

Od 1897 roku zaczęto zbierać jej pisma i świadectwa o jej życiu. Wpływały i nadal napływają podziękowania za jej wstawiennictwo u Boga. Stulecie śmierci zmobilizowało do opracowania obszernego Jej życiorysu (o. Edward Frankiewicz OFM). W 1985r. w Kurii Diecezjalnej w Opolu rozpoczęto proces beatyfikacyjny.

Proces beatyfikacyjny

Etap diecezjalny

Proces diecezjalny rozpoczęto 19 lutego 1985 roku. Biskup Opolski Alfons Nossol powołał Trybunał Diecezjalny, Komisję Historyczną, tłumacza; wszystkie osoby zaangażowane w sprawę złożyły przysięgę. W czasie dochodzenia kanonicznego zebrano i opracowano dokumenty dotyczące życia Matki Marii Merkert, cnót i sławy świętości, sporządzono dokumentację biograficzną, fotograficzną i kartograficzną. Opracowany krytycznie zbiór Jej pism poddano ocenie teologicznej, na podstawie której Biskup Opolski wydał dekret, że nie ma w nich nic przeciwnego wierze i dobrym obyczajom. Przesłuchano również świadków. Z oryginału dokumentów procesowych sporządzono odpis i przetłumaczono je na język łaciński i włoski. Proces diecezjalny zakończono 9 września 1997 roku, a Akta dochodzenia przewieziono do Rzymu.

Etap rzymski

Created by MediaSoft